Lichtmast-afgekeurd
Afbeelding

Paalkeuring repercussieloos

Het lijkt in eerste instantie dat een overijverige ambtenaar een project heeft opgestart dat op een zeker moment is gestrand. Op bepaalde lichtmasten prijkt een blauwe sticker uit 2017, ten teken dat de paal is goedgekeurd. Het betreft echter maar een deel van het woud aan masten dat de stad telt. Dan wordt echter, voor het eerst, een lantaarnpaal met een rode sticker aangetroffen: afgekeurd! Toch staat de paal er na vijf jaar nog, dus kennelijk heeft het negatieve oordeel van ‘Rei-Lux’ (Koning Licht) niet direct gevolgen.

Lichtmast-goedgekeurd
Voorbeeld van een goedgekeurde lichtmast

Het is de firma Normec Rei-Lux die in opdracht van overheden dergelijke keuringen uitvoert. Het uitbesteden van het controleren van het straatmeubilair zou tot een besparing leiden, aldus het bedrijf.

“Hoe weet u of uw masten, verkeersregelinstallaties, muurankers en andere objecten nog steeds veilig zijn? Is de stabiliteit van de objecten voldoende gewaarborgd? Voor het antwoord op deze vragen schakelt u Normec Rei-Lux in.”

Het lijkt De Balk verstandig om de fiets niet vast te maken aan de afgekeurde paal.

Speelkaart schoppenaas
Afbeelding

Hoofdtoren schoppenaas

Er ligt een schoppenaas op straat uit een vintage kaartspel en dat komt bekend voor. In de jaren 60-70 van de vorige eeuw hadden veel mensen het in huis. In dezelfde stijl, met getekende historische gebouwen in Nederland, bestond ook een kwartetspel. Op de plaatjes werd eigenlijk nooit speciaal gelet. Nu pas, bij dit onverwachte weerzien, wordt duidelijk dat ze met een speciaal kleurenpalet gemaakt zijn.

Hoofdtoren Hoorn
Hoofdtoren Hoorn

Toevallig bevat de aangetroffen schoppenaas een afbeelding van de Hoofdtoren in Hoorn, getekend vanaf de achterliggende steiger. Als we daar een foto vanaf dezelfde plek naast leggen blijkt er niet veel te zijn veranderd. Er hebben echter nooit bomen gestaan aan de linkerkant van de toren, die heeft de tekenaar toegevoegd, misschien om de kleuren wat meer in evenwicht te brengen. Nu wordt ook duidelijk hoe het beperkte kleurenpalet werkte: gebouwen in gradaties geel en oranje met blauwe daken, bomen groen en water en luchten lichtblauw. Zwarte en rode vlakken werden niet gebruikt, die kleuren waren immers bestemd voor de kaarttekens. Daarom zijn de felrode luiken van de hoofdtoren verdwenen op de tekening. Ook opvallend: de twee schepen aan de kade liggen daar vol onder zeil. Dat is in het echt ondenkbaar. Hooguit bij windstil weer wordt weleens een zeil gehesen om te drogen.

Deur 11
Afbeelding

Deurklink dommekracht

Zou het vanwege nummer 11 zijn? Het is wel een passende deur bij de 11e van de 11e. De ophanging is onlangs vernieuwd, te zien aan de fonkelnieuwe scharnieren. Maar voorlopig zitten die aan de verkeerde kant van de deur, zolang de deurkruk nog aan dezelfde kant zit. Het zou een manier kunnen zijn om potentiële inbrekers te slim af te zijn. Die gaan nu aan de verkeerde kant proberen de deur open te krijgen, ware het niet dat de deur voorlopig nog helemaal niet dicht kán. Misschien zijn buurman & buurman aan het klussen geweest.

Niet openen
Afbeelding

Kun je daar vergif op innemen?

Er staat een simpel houten kastje op de kade. Op het kastje staat in kapitalen geschilderd: ‘NIET OPENEN – VERGIF!’. Het uitroepteken is nog eens extra aangezet. Dit doet denken aan de paradox van Epimenides. Het zou een grap kunnen zijn, maar het zou ook kunnen kloppen. Zekerheid daarover hebben we niet totdat we het kastje openen, maar dan kan het te laat zijn. Als er werkelijk vergif in het kastje zit zou het waarschijnlijk niet zomaar op straat te vinden zijn. Het ligt voor de hand dat de meeste mensen het opschrift niet serieus nemen, maar voorzichtigheidshalve toch geen blik in het kastje zullen werpen. Wie wat naderbij treedt ziet dat er boven de deur nog te net lezen staat: ‘TOILETARTIKELEN KASTJE’. Dat is dan ook weer wat vreemd, waarom zou degene die dat erop geschreven heeft duidelijk hebben willen maken dat dit een kastje is? Let op mensen, dit zijn niet zomaar wat plankjes, het is wel degelijk een kastje. Het zou natuurlijk een onderdeel kunnen vormen van het vergifraadsel. Je raakt toch benieuwd of er iets in het kastje zit of dat daarbinnen mogelijk nog nadere aanwijzingen volgen…

Windproof stickers op straat
Afbeelding

Windbestendig

Er liggen een paar (ongebruikte) stickers op straat. Mooi vormgegeven in zwart-wit; grappig dat naast de regen ook de wind uit de wolken komt. Windproof – waarvoor zouden deze stickers gebruikt worden? Het meest voor de hand ligt dat het hier om windbestendige paraplu’s gaat. De sticker gaat dan mogelijk op de verpakking. In dat geval zou er ergens een paraplufabriek in de buurt moeten zitten, maar dat is niet het geval. Het is waarschijnlijker dat de stickers verloren zijn door iemand die ze heeft laten maken (weggewaaid?), de ontwerper of drukker wellicht.

Bord geeft aan dat atelier niet is gesloten
Afbeelding

Atelier

Je kijkt een steeg in en ziet een bord staan, dat de nauwe doorgang deels afsluit. Het laat maar liefst 14 keer in diverse lettergrootten weten dat er daar iets open is. Maar wat? Het blijkt een kalligrafisch atelier te zijn. Daar zijn er niet zoveel van. Je zou zeggen dat zo’n bord een uitgelezen kans biedt om de kalligrafische vaardigheden te tonen. Maar nee, er wordt gekozen voor een ratjetoe aan drukletters, waarvan sommige weliswaar hun kalligrafische oorsprong tonen, maar dat is natuurlijk niet het echte werk. Zelfs geen origineel ornament in eigen schoonschrift kan er vanaf. Een gemiste kans – mogen we een dergelijke stijl voorstellen?

Calligrafie voorbeeld
Mini-dobbelsteen van een paar millimeter op straatband
Afbeelding

Grootte

Er is een probleem met het fotograferen van kleine objecten. Doe je dat van dichtbij dan is niet meer te zeggen hoe groot of het is, tenzij je er ter referentie iets naast gelegd hebt, waarvan we allemaal weten hoe groot het is. Een lucifer bijvoorbeeld, of een muntstuk. Dat werd vergeten bij deze mini-dobbelsteen, mogelijk onderdeel van een reiseditie van een spelletje. De dobbelsteen lag op een Amsterdamse hardstenen trottoirband van 25 cm breed, maar daarvan zie je hier slechts een deel, laten we voor het gemak houden op 10 cm. Dat zou betekenen dat de dobbelsteen ongeveer een halve cm groot was.

Dat is kleiner dan de exemplaren die je (vroeger althans) vaak aan de achteruitkijkspiegel in auto’s zag hangen, als een symbool om het geluk af te dwingen, net als een hoefijzer. Je zag ook regelmatig een paar mini-voetbalschoenen bungelen. Die kom je vrijwel nooit meer tegen in auto’s.