Laten we eens terugkeren naar 1969. In dat jaar gebeurde er meer dan een concert op het dak van 3 Savile Row in Londen.

Zo maakte kunstenaar Claus Böhmler (1939-2017) zijn tweetalige publicatie Pinocchio, a linear program, uitgegeven door de gebroeders König, voorzien van een afzichtelijk kanariegeel omslag.

Pinnochio - take off
Visuele grappen…

Dit kunstenaarsboekje is via tamelijk ondoorgrondelijke wegen in het bezit van De Balk gekomen. Het is eind jaren 70 geleverd via de indertijd gebruikelijke importkanalen, maar deze in kleine oplage geproduceerde uitgave zal waarschijnlijk zonder marge zijn verkocht en met hoge verzendkosten zijn opgezadeld, wat tot een astronomische verkoopprijs leidde. En ook nu nog wordt er antiquarisch rond de 65-75 euro voor het flinterdunne boekje op A5-formaat gevraagd. De prijsvorming van kunstenaarsedities is nu eenmaal anders. In elk geval was het in de boekhandel voor de vraagprijs onverkoopbaar en werd het uiteindelijk voor een klein prijsje van de hand gedaan.

Claus Böhmler toonde dat hij zelfs met slechts één simpel Disneystempeltje wel uit de voeten kon. De kunstenaar gebruikte in zijn werk al in een vroeg stadium audio, video en animatie en dat is ook in dit boekje te merken. Hij weet het Pinocchiofiguurtje op ruitjespapier op verrassende manier te analyseren en te ontrafelen, zoals de hierboven afgebeelde exploded view van alle ‘onderdelen’ van Pinocchio laat zien.

Het is duidelijk dat Böhmler zich ongehinderd heeft kunnen uitleven in dit boekje. Hij maakt op een onnadrukkelijke maar toch geraffineerde manier duidelijk veel plezier te hebben gehad bij met bedenken en maken van alle visuele grappen met het stempel. De uitvoering versterkt bovendien het gevoel dat je iets in handen hebt dat niet is gereproduceerd, maar persoonlijk met de hand door de kunstenaar voor jou is gemaakt.

Op de website www.clausboehmler.de is een selectie van zijn werk te vinden. Ook interessant zijn de merkwaardige audiofragmenten, zoals het solotape-concert Live at the Lightbulb uit 1981, waarin hij een radio laat ‘meezingen’ met een nummer (‘Mein Radio kann pfeifen’).